Of ik nou op vakantie ben, op een toernooi, tijdens een sollicitatiegesprek of gewoon tijdens een gesprek, er wordt vaak aan mij gevraagd waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Als ik dan mijn antwoord geef word ik of verbaasd aangekeken, omdat ze dachten dat ik uit Spanje of Italië kom. Of ze hadden al zo’n vermoeden. Blijkbaar heb ik toch een Iranese look.
Er wordt mij ook gevraagd of ik er wel eens geweest ben en mijn antwoord is natuurlijk ja, ik ga er om de twee jaar heen. En 2011 was weer zo’n jaar.

Het ging allemaal veel te snel en voor ik het wist stond ik met mijn moeder en mijn broer op Schiphol Wij hadden alledrie in plaats van één handbagage, een kleine trolley en een tas. Dit leverde niet alleen voor ons een lachwekkend plaatje op, maar ook voor wat andere toeristen.
De twee vluchten verliepen prima en toen we net wilden gaan landen in Mashad (Iran) trok mijn moeder haar lange jas aan en deed ze haar hoofddoek op. Opeens stonden alle vrouwen op en deden mijn moeder na, alsof ze vergeten waren dat ze naar Iran gingen.
Iran is een islamitisch land en heeft zo haar kledingvoorschriften. Dit kan een hoofddoek(je) zijn en een lange jas/overhemd (ofwel manto), maar ook een grote doek (ofwel chador). Zodra ik in Iran ben, heb ik geen tijd meer nodig om eraan te wennen. Het zou pas gek zijn als ik gewoon in een T-shirt over straat zou lopen, omdat ik dan de enige zou zijn. Tijdens dit tripje heb ik voor het eerst in mijn leven een chador gedragen, omdat ik naar de schrijn van Imam Reza ging. Vrouwen zijn verplicht om alles te bedekken. Moet je na gaan hoe warm het is. Het is 40 graden en ik heb een manto en een hoofddoek aan. Daarboven op komt dan nog een grote doek die helemaal om me heen was gewikkeld. Ach, het was de moeite waard zo indrukwekkend was het (foto’s zeggen meer dan woorden).

In de eerste week kregen we van mijn oma een klein beetje rust. Pas na een aantal dagen mocht er familie op bezoek komen. Het is in Iran een must dat familie eerst op bezoek gaat en een cadeautje meeneemt, pas daarna mogen wij (wij = ik, mijn moeder en mijn broer) op bezoek gaan. Andersom is 9 van de 10 keer geen optie. Het is ook wat ik het meest leuk vind aan Iran. We waren altijd wel in een groot gezelschap of het nou met goede vrienden was, of met mijn moeders familie of mijn vaders familie.
In de tweede week was het dan onze beurt om op visite te gaan. Soms werden we uitgenodigd en soms hadden we zelf gebeld. Het was voornamelijk de familie van mijn moeders kant. De eerste keer gingen we er heen om te dineren. De tweede keer hadden we ze uitgenodigd voor onze tuin buiten de stad en dan gingen we weer naar een restaurant. Het was elke keer weer super gezellig en we hebben ons suf gelachen om allerlei lachwekkende en serieuze zaken.
In de derde week gebeurde er iets speciaals voor mij en mijn broer. We gingen naar Bojnourd dat zo’n kleine 300 km van Mashad afligt. We gingen er heen om onze beste vrienden te bezoeken. Het waren twee leuke avonden in verschillende parken, waar gelachen, gewandeld, gekletst en gesport werd. Maar er zat ook een bizarre dag tussen. We gingen een familietour door Bojnourd doen, omdat al mijn vaders familie daar woont. Ik en mijn broer hadden de meeste meer dan acht jaar niet gezien. We hadden drie ooms, een tante, mijn grootmoeder en een neef bezocht in iets minder dan 6 uur tijd. Het was leuk om te zien hoe iedereen blij was, maar tegelijkertijd besefte ik me heel goed wat ik ook achter zou laten als ik weer naar Nederland ging.
Mijn broer deed dat al na drie weken en het was behoorlijk saai zonder hem. Er was altijd wel een plekje leeg en ik miste hem vreselijk, zelfs op de laatste dag.

We gingen met een groot groep naar onze tuin (foto’s zeggen meer dan woorden). Zoals ik al zij ligt dat buiten de stad en is het alleen te bereiken via de snelweg. Soms vraag ik me af of het wel een snelweg is. Er is geen constante snelheid. Het ene moment kan je 110 km per uur rijden, maar sta je na 2 seconde stil, omdat er een minibus van links linea recta naar rechts wil. De straten zijn ook zo. Motoren die uit het niets tussen alle auto’s door heen en weer racet (met hoge snelheid), terwijl er vier personen op zitten en geen van hen een helm draagt. Of een persoon tussen twee bussen vandaan komt en wil oversteken. Of een hele rij auto’s die nog even met zijn alle door rood rijden. Aan de andere kant hebben ze wel een goed (of slecht) systeem. Bij elke rood of groen licht geeft een seconde teller aan hoelang je moet wachten. Een bus kan rustig optrekken bij de laatste paar rode secondes, maar auto’s kunnen dat ook doen. Het kan dus zo zijn dat je door oranje rijd en een auto van rechts op je af ziet komen.
Zoals een familielid zei: “Iraniërs zijn tien minuten lang bij de deur gastvrij, door te zeggen gaat u maar voor. Zodra ze in een auto stappen zijn ze alle gastvrijheid vergeten en moeten ze als eerst de weg over.”

Iran! Een gek land met gezellige mensen. Ik ga ze allemaal één voor één missen, maar gelukkig is er tegenwoordig internet en kunnen we minimaal een jaar lang (max. 2) contact houden.