De tijd vliegt en we leven in het vierde maand van 2011. Er zijn al een hoop dingen gebeurd in dit jaar, want na 5 dagen had ik mijn eerste ziekenhuisbezoek al achter de rug. Ik was zo slim geweest om achterover te vallen tijdens het schaatsen en vervolgens mijn armspier in te scheuren. Ja, daar was ik wel even zoet mee… En na vier weken had ik mijn tweede ziekenhuisbezoek. Dit keer had ik een beetje haast op het station, want ook dit keer viel ik achterover, op mijn andere elleboog.
Het waren niet de fysiobezoekjes waar ik het meeste tegenop keek, maar mijn allereerste fulltime stage. 20 weken lang, vroeg opstaan en 8,5 uur per dag werken.. Als dat maar goed gaat!

En voor ik het wist had ik mijn minor Spaans met een goed cijfer afgesloten en zat ik in de trein op weg naar mijn eerste stagedag bij ATP Event Experts op Schiphol-Rijk. Ik keek er eigenlijk helemaal niet naar uit. Een nieuwe plekje, nieuwe mensen, hard werken en zeker ook serieus werken, het hoorde er opeens allemaal bij. Laat ik ook niet vergeten dat het reizen van en naar mijn stage werd uitgebreid met meer dan twintig minuten. Dat lijkt misschien niks, maar na een lang dagje merk ik toch dat mijn ogen steeds vaker dichtvallen in de trein. Het is nog een wonder dat ik tot nu elke keer weer op tijd wakker wordt om bij het juiste station uit te stappen.
Het was alweer een tijdje terug toen ik op gesprek mocht komen en na een aantal weken werd me verteld dat ik ben aangenomen op de afdeling Olympische Spelen. Ik heb nou eenmaal zelf een droom om daar heen te gaan, dus waarom geen stage op dat gebied?

Dus zo gezegd, zo gedaan. De eerste weken vond ik het allemaal spannend en was het elke dag weer een uitdaging hoe ik het ging overleven, maar uiteindelijk had ik mijn draai gevonden. Ik begon het zelfs leuk te vinden, want alles was tegen mijn verwachtingen in. Als ik vroeger aan werken dacht, dacht ik aan een baan waar je de hele tijd serieus moest zijn en dat de medewerkers eigenlijk een soort van robots waren. Waar je tegen mensen die hoger staan (of ouder zijn) u moest zeggen en dat je bij hun ook geen geintje kan uithalen.
Maar het werd me al gauw duidelijk dat het een gezellig bedrijf is, waar regelmatig een vrijdagmiddagborrel wordt gehouden en waar er genoeg wordt gelachen. Ze leken helemaal niet op robots zonder een verleden, maar eigenlijk gewoon op mensen die ook het hele studie/leerproces hebben meegemaakt en ook stagiair(e) zijn geweest.

Naast de leuke borrels en de gezelligheid wordt er ook gewoon hard gewerkt. Ik kan onderhand dromen welke sporten er bij het gouden, zilveren en bronzen arrangement horen en straks ken ik de plattegrond van Londen uit mijn hoofd voordat ik daar ooit ben geweest. Dus mocht je nog een gids nodig hebben voor Londen, vraag me dan gerust want ik ken ook alle metrolijnen uit mijn hoofd.
Natuurlijk horen deadlines halen en overwerken daar ook bij, zelfs op een vrijdagmiddag tot 18.30 uur en dat voor vervelende stagiaire klusjes.. “Kan je dit voor mij uitprinten en inbinden en dat dan 25 keer?” “Uh, ja tuurlijk!” Het was in het begin even priegelwerk, maar het waren goede momenten om mijn geduld te testen. Ja, dat hoort er nu eenmaal ook bij!
Maar er waren ook leuke klusjes, waaronder het boodschappen doen voor de borrel. Ik kan mij de eerste keer herinneren dat een ander stagiaire en ik de borrel gingen halen. We hadden de slappe lach in de supermarkt en daar kwamen we tot aan de borrel niet vanaf.
En die slappe lach hadden we niet alleen bij de borrel, maar veel vaker. Het is ook wat als drie stagiaires wat suiker op hebben en vervolgens aan hetzelfde blok gaan zitten. Ik kan je vertellen dat we meer aan het keten waren dan aan het werken, maar we hadden gelukkig een goede smoes want het was vrijdagmiddag. Tijd voor een borrel dus en als die er niet was, verzonnen we wel een alternatief zoals een ijsje bij de MacDonalds. Helaas hebben we al van één stagiaire al afscheid moeten nemen.

Misschien heb ik ook wel mazzel gehad dat er zoveel (gezellige) stagiaires op dezelfde verdieping stage lopen. Het is ook wel fijn om af en toe ervaringen te delen of om advies te vragen als ik ergens tegen aanloop. En ook al lijken de “robots” niet meer zo oud, soms zijn er momenten dat ik even mijn leeftijdsgenoten nodig heb en daarvoor hebben we onze lunchmomentjes.

Een ander punt wat ik heb ervaren is mijn vermoeidheid. Lange dagen maken is wel zwaarder dan het luizenleventje wat ik tijdens gewend was. Gelukkig kwam de lente eraan en werden de dagen langer en warmer. Dat maakt je toch weer actiever dan dat je in het donker naar huis gaat. Dat het warmer werd, was voor mij een reden geweest om eens iets geks en sportiefs te gaan doen. Het zou een aantal dagen lekker weer worden en ik begon me te irriteren aan de warme busritjes. Aangezien ATPI (het moeder bedrijf van ATP Event Experts) niet eens zo ver van Schiphol afligt, kwam er een idee in mijn hoofd die ik daadwerkelijk ook moest gaan uitvoeren. Ik neem gewoon mijn fiets mee en ik ga elke dag een stukje fietsen. Ja joh, waarom ook niet? Ik heb in de eerste twee maanden van 2011 toch niet gesport, mooi moment omdat in te gaan halen. En opeens zat ik daar op mijn fiets vlak naast de landingsbaan te fietsen, 12 (werk)dagen lang.

12 keer kwam ik met een vermoeid, maar goed gevoel aan op Schiphol en werd ik opgevangen door een zingend duo Vonder & Bloom die toevallig 80 dagen op Schiphol concertjes weggeven en hun cd verkopen. Ondertussen ben ik fan geworden en heb ik mijn eerste cd sinds jaren geleden weer gekocht.

Al met al had ik niet verwacht dat ik klaar zou zijn voor de echte wereld, ondanks ik nog een hoop kan leren. En ik had niet verwacht dat het zo leuk zou zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel allemaal te danken heb aan mijn lieve vriendin Cynthia, want door haar ben ik in contact gekomen met Atp Event Experts.

De helft zit erop en het aftellen is omgedraaid van week 10, naar week 1. En wie weet ga ik het stiekem toch nog wel een beetje missen als ik weer het luizenleventje terug krijg!