Lees deel 1 hier
We gaan even terug in de tijd. Het is zondag 11 juli:

Ik ben nog moe van mijn “summerparty” van gisteravond. Eigenlijk kan ik beter zeggen “thunderparty”. Ik word wakker gemaakt door een vuvuzela en dat om half 9 ‘s ochtends op een zondag.
Ik heb de hele dag niets anders gedaan dan in mijn bed gelegen en wachten tot het tijd was om me aan te kleden etc. Ik heb namelijk ook last van de oranje koorts.
Voor de verandering sta ik een keertje op tijd klaar. Mijn tas was al ingepakt met alle oranje gadgets, een vlag, een vuvuzela, een tshirt, schmink.
De trein is al gauw oranje gekleurd, want wij zijn natuurlijk niet de enige die naar Amsterdam gaan. Met wij bedoel ik: ik, mijn broer en zijn vrienden en een oudklasgenoot en haar vrienden. Op Amsterdam Centraal bleek al gauw dat het inderdaad een gekkenhuis zou worden. Zoveel Oranjefans had ik nog nooit bij elkaar gezien. Hier en daar hoor je wat vuvuzela’s, mensen die zingen, maar je ziet vooral verkopers aan de kant staan om nog de laatste oranje t-shirts te verkopen. We lopen richting de Dam en we komen een groepje Spanjaarden tegen (ze hadden het Spaanse t-shirt aan) en “BZZZZZZZZ” zei een vuvuzela in het oor van een Spanjaard. Nou die schrok zich een hoedje hoor en alle oranjefans brullen het uit. Het was ook lachwekkend om het te zien. Op de Dam zien we zelfs een tourbus vol met Spanjaarden. Alle oranjefans laten zien dat ze in de minderheid zijn. Een mooi gezicht dat iedereen er samen voor zorgt dat het een groot feest word.  
We maken een tussenstop een paar meter voor het Leidseplein om even wat te eten bij de Mac. Wat een drukte!! Mijn broer  is zo lief om naar binnen te gaan en na driekwartier kan ik smullen van mijn BigMac. 
Het was alweer 18.30, nog 2 uurtjes en dan is het zover! We zijn ondertussen gearriveerd op Museumplein en wat een drukte. Hoeveel zijn het er? 50.000? 100.000? Of toch meer? We hebben een plekje gevonden waar we als het goed is wel wat kunnen zien. Je zou haast denken dat het onmogelijk is met zo’n mensenmassa, maar dat valt reuze mee. 538 heeft het goed georganiseerd door niet één scherm, maar vijf schermen over het hele plein te plaatsen. Het is een half uur later. Er komen een paar bekende Nederlandse artiesten (het kan ook niet anders) een optreden weggeven. Wolter Kroes met een paar nummers, zoals “Heb de hele nacht liggen dromen”. Ja, dat hebben we allemaal denk ik. Maar ik zit toch echt op het Nederlandse WK-nummer te wachten en dat is toch echt “Viva Holandia”. Jaaaa! Na een paar nummers eindelijk. Heel Museumplein, behalve de (Spaanse) toeristen, zingt mee. Iedereen zingt ook mee met “Nederland oh Nederland” en met het beroemde “oooh ooooh oooohoooh” van Wavin’ Flag. Ondertussen heeft 538 verteld dat er 180.000 mensen op Museumplein staan.
Het is 20.15 en 538 schakelt over naar het voetbal. De spelers staan klaar om het veld op te komen en heel museumplein is aan het juichen. Maar niks is mooiers dan wat ik nu meemaak. Het Nederlandse volkslied wordt afgespeeld. Heel Museumplein zingt mee en misschien ook wel heel Nederland. Het klinkt in ieder geval fantastisch. Nee, dit had ik NOOIT willen missen.
De wedstrijd was al begonnen en het lijkt erop dat Nederland wat nerveus begint. Ik zie niet heel veel en ik moet op mijn tenen staan wil ik wat zien. Gelukkig kan ik op mijn broer’s schouder leunen en dat scheelt toch een hoop.
We zijn vijf minuten verder in de wedstrijd en Spanje kopt de bal er bijna in. Maar wat een redding… Die Stekelenburg… Wat was Oranje zonder hem geweest?! Ik hoor een klein meisje tijdens een Ajax-training (die ik  paar jaar terug had bezocht) nog zeggen: “Stekelenburg is tantoe lang!”
Het lijkt erop dat Nederland een beetje zenuwachtig begint, maar we zijn dan ook pas begonnen. En OEF, bijna zat hij er weer in voor Spanje. Ik moet nog eventjes mijn plek op het Museumplein vinden. Ik sta nog niet echt relaxed een voetbalwedstrijd te kijken. Het wordt al gauw duidelijk dat de scheidsrechter niet echt meezit. Nederland krijgt teveel vrije trappen tegen, terwijl ze soms niet eens iets hebben gedaan. Maar de karatetrap van De Jong werd gelukkig bestraft met geel. 
De oranjefans moeten toch wel even lachen als Heitinga de bal wilt terugspelen naar de keeper, maar bijna een doelpunt maakt. De eerste helft is voorbij en er lopen veel mensen langs ons heen. Dit is voor mij een kans om op een betere plek te staan. Ik sta nu voor mijn broer en mijn oudklasgenoot staat naast me. Ik zie nu veel meer dan eerst, maar ik kan niet meer leunen op iemand’s schouder. Dus ik hoop dat Nederland in de tweede helft scoort. Mijn voeten houden het niet lang meer uit.
JAAA JAAA ROBBEN ALLEEN!! Het is nu Robben tegenover de Spaanse keeper. Iedereen begint elkaar naar voren te duwen. Heel museumplein is al aan het juichen. Nederland is wereldkampioen!! of toch niet? NEE! De keeper kan hem met zijn kleinste teen nog tegenhouden. Maar Spanje heeft ook een aantal goede kansen, zoals de kopbal van Ramos of een schot van Villa. En weer Robben. Weer staat hij tegenover de keeper en weer geen doelpunt. Dan maar een verlenging. Ik begin het benauwd te krijgen en ik hoop dat er snel wordt gescoord. Verderop zie ik er al eentje flauwvallen. De verlenging zit er bijna op. Nog 5 minuten, als Heitinga zijn tweede gele kaart krijgt terwijl Iniesta tegen hém aanloopt. Nederland een hoekschop hoort te krijgen en vervolgens diezelfde Iniesta, Spanje wereld kampioen maakt. Was het buitenspel? Nee, of toch wel een schot daarvoor. Is het voorbij? Ja, want na een (in mijn ogen een beetje partijdige) wedstrijd fluit de scheidsrechter af. Ik zei het nog. Spanje wordt en is wereld kampioen.

Als ik eraan terug denk, krijg ik weer kippenvel tijdens bepaalde momenten zoals het Wilhelmus en het (bijna) doelpunt van Arjen Robben. Ik wordt ook weer boos op de scheidsrechter, want het was gewoon een hoekschop. Iniesta had gewoon rood moeten hebben toen hij Van Bommel natrapte en zo heb ik nog wel een paar andere voorbeelden. Maar De Jong had ook rood kunnen krijgen voor zijn karatetrap en Nederland (maar ook Spanje) speelde ook wel aggressief. 

De maandag had ik nog wel even last van een teleurstelling, maar dat werd al gauw goedgemaakt door de huldiging op dinsdag. Huldiging? Ja, ik ben namelijk een supporter voor altijd. Ze mogen het WK verloren hebben, maar ze hebben fantastisch gespeeld en ik wil hun daarvoor bedanken. Op naar deel 3, maar eerst nog even genieten van de foto’s en video’s op museumplein hier