Op woensdag 4 november was het weer zover. Ik was nu 1 jaar “officieel” volwassen, met andere woorden: 19 jaar geleden floepte ik om 18.30 een aantal weken te vroeg uit me moeders buik. Ze vertelden me altijd dat het sneeuwde toen ik geboren werd. Daar was dit jaar niks van te zien net zoals alle voorgaande jaren die ik mij kon herinneren. 

Er gebeurde echter wel iets opmerkelijks wat ook met het weer te maken had. Ik had wel voor het eerst onweer op mijn verjaardag, ook al was het een eenmalig iets. En iets minder opmerkelijk was dat het zo hard aan het regenen was, dat ik de lijnen op de weg niet kon zien en maar op gevoel afging. Ik had namelijk een dag na mijn verjaardag mijn praktijkexamen. Helaas is het mij niet gelukt om het mooiste verjaardagscadeautje ooit te krijgen. Er gingen paar dingetjes mis, maar de volgende keer wordt dat roze pasje helemaal van mij!

Op 7 november had ik mijn verjaardag gevierd met mijn broer, vader en zijn vriendin. Dat is natuurlijk altijd gezellig en ´s avonds mocht ik het met mijn (badminton)team opnemen tegen de huidige nummer 1 van onze poule. De damesdubbel was zoals “gewoonlijk” weer een driesetter. Dan had ik mijn single wel verloren, maar ik heb het beter gedaan tegen haar dan de vorige twee keren. En tot slot speelden ik en mijn perfecte mixpartner een leuke mixpartij, waarbij ik zoals gewoonlijk moest inkomen in de eerste set en in de tweede set had ik de draad weer te pakken en ging de winst naar ons. De totale stand kwam uit op een 5-3 winst voor ons, dat betekend dat er nog een aardig kansje is om kampioen te worden!
De week erop was het een rustig weekje met maar 2 dagen (echt) les. Ik had nog steeds geen cijfers teruggekregen, maar ik wist wel dat er een paar hoge cijfers bij zaten. Afgelopen woensdag heb ik daarom besloten om stinkend me best te doen zodat ik een 8 gemiddeld sta aan het eind van dit schooljaar. Als dit doel wordt behaald, dan ga ik alles eraan doen om (zoals het met een mooi woord wordt gezegd) cum laude af te studeren.

En eindelijk was het zover! Een welverdiende feest. Hoewel ik er meer uitgenodigd had, kwamen een klein aantal mensen daadwerkelijk opdagen. De volgende redenen voor afwezigheid werden genoemd: wedstrijd/toernooi spelen, door het werken voel ik mij niet goed, na een dagje zwarte piet(want die was ook weer in het land) spelen kreeg ik de schmink niet eraf en school speelde ook een grote rol voor het niet komen.
De meeste maken het snel weer goed met me:) (zoals Bob en Kelly die aankomende donderdag (19 november) een middagje komen wiien) en anders komen ze maar een keer op een marathonavondje.

Hieronder het verslag van een gezellig verjaardagsfeestje en tussen het verhaal door vertel ik een klein stukje over de feestgangers!

Zaterdag 14 november: Ik stond niet al te vroeg op en toen ik opstond kostte het me veel moeite om mezelf te dwingen om me kamer op te ruimen. Maar omdat Mireille vroeg of ik nog tijd had om even af te spreken, moest ik dus opschieten. Aangezien we beide naar de stad moesten, hadden we daar maar even afgesproken. Timo zou er ook tussen half 2 en 2 uur langskomen. 

Ik begin, het stukje over de feestgangers, met Timo. Ik ken Timo ruim een jaar en er is één ding wat mij gelijk al aan hem op viel. Hij is een fanatieke prater. Timo is een jongen die me laat geloven dat ik het onmogelijke kan bereiken, dat ik niet moet opgeven als het even tegenzit en dat ik van de fouten moet leren als het een keer niet goed is gegaan! Daarnaast is hij dit seizoen me grootste fan bij mijn badmintonwedstrijden.

Mireille, ik en Timo gingen in de stad op zoek naar een lekkere fles drank voor de avond. Aangezien ik niet zo’n drinker ben had ik moeite met kiezen, want wat is nou lekker? Uiteindelijk had ik voor een fles passõa gekozen en ik had er geen spijt van! Nadat we een fles hadden gekocht en weer richting huis wouden gaan, vertelde Iris mij dat ze op het station aan het wachten was. Helaas maar het was niet anders, moest Mireille naar huis. Ik vond het heel lief van Mireille dat ondanks ze niet kon, op dezelfde dag wel even wou langskomen (of afspreken) en dat ze alsnog een cadeautje had gekocht!

Ik heb denk ik al vaak over Mireille verteld. Het ging meestal dan over badminton. Ik heb heel veel respect voor Mireille, omdat ze het ver heeft geschopt in het badmintonwereldje. Naast het badminton is het met Mireille altijd gezellig en kan ik met haar over verschillende onderwerpen praten. Ze is duidelijk en eerlijk als iets niet door de beugel kan en in bepaalde situaties moedigt ze me aan om het juist wel te doen. Ik zal Mireille altijd blijven aanmoedigen (zover het kan met het lijnrechteren) en respecteren!Op het station kwamen ik en Timo Iris tegen. Aangekomen bij mij thuis ging ik mij even klaarmaken voor de party. Haartjes waren de avond ervoor al gestyled, maar de persianlook die ik die avond wou hebben lukte niet echt. In de tussentijd was Timo Matt aan het ophalen van het station. Iris heeft mij geprobeerd te helpen mijn haren, maar het had zijn eigen wil. Ik heb uiteindelijk gekozen voor mijn vetrouwelijke kuif.

 

 Iris is een speciaal persoon voor mij. Sinds mijn 16e verjaardag is zij elk jaar aanwezig geweest op mijn verjaardagen. Naast dat Iris en ik elkaar zien op mijn verjaardag, zien wij elkaar ook op de Dutch Open en/of het NK (in ieder geval alle grote toernooien die in Almere worden gehouden). Ik en Iris dromen dan altijd dat wij over X aantal jaar daar zelf zullen spelen. Daarnaast kennen we zowel de ups en downs van een vriendschap, maar ik ben er zeker van dat Iris de komende jaren ook bij de volgende party’s aanwezig zal zijn!Matt en Timo waren ondertussen terug. We gingen even wiien tot het eten klaar stond. We begonnen met Mario Kart. De ballonnenrace ging ons niet goed af en we begonnen aan de gewone race. Matt was zowel met de ballonenrace als met het gewoon racen erg goed in het spelletje.

 

 Dan ken ik hem nog niet zo heel goed en niet zo heel lang, maar door zijn ADHD was de aanwezigheid van Matt altijd goed te voelen. Een jongen die wel van plagen (of zoals hij het noemt “poken”) houdt of van kussengevechten. Ik geloof zijn woorden niet toen hij zei dat hij nooit begint met “poken”, want zodra Matt zich verveelt gaat hij andere mensen vervelen. Met Matt in de buurt valt er dus alleen maar wat te lachen en lol te maken!

Nadat we een aantal rondjes hadden geraced vroeg mijn moeder of we aan tafel wouden komen zitten, want het eten stond klaar. Mijn moeder had zich zoals gewoonlijk uitgesloofd voor het eten, cakes maken, het versieren van het huis en het zorgen dat iedereen kreeg wat hij/zij wilde. Degene die er voor het eten er waren konden proeven van mijn moeder’s salade, loempia’s en frituurhapjes! Tussen het eten door kwam Jeffrey erbij zitten.

 Zoals zijn vader hem ooit beschreef, zo heb ik Jeff(rey) nooit leren kennen. De eerste keer dat ik Jeff zag dacht ik dat hij een stoere jongen was. Mijn gedachte waren niet verandert en ik vond Jeff al gauw een stoere lieve jongen! Echter, zijn vader beschreef hem als een stille jongen die bijna nooit praten. Ik was ook niet verbaast toen hij afgelopen zaterdag stil was en toen hij eenmaal los kwam, waren de kussens niet meer veilig. Bij Jeff kan ik ondanks dat hij een jongen is, mijn gezeik over jongens even kwijt. Ik kan ook met hem praten over allerlei onzin. Jeff, ik krijg nog een motorritje van je te goed hé!Na het eten gingen we door met waar we gebleven waren, Mario Karten. Timo ging voor de tweede keer naar het station om iemand op te halen. Mijn moeder en haar vriend zeiden tussen het Mario Karten gedag, want ze gingen naar haar vriend´s huis. Ik ben die twee echt dankbaar voor alle moeite die ze hebben gedaan. Zowel de zaterdag als de dag erna. Timo was weer terug van het station en had Marc met zichzelf meegebracht. We gingen verder met Mario Kart en Jeffrey was elke keer de pineut dat hij mocht spelen. Zodra het kon probeerde ik hem te verlossen . Weer tussen het Mario Karten door belde de moeder van Armin & Ailin uit Iran om mij en mijn broer te feliciteren. Ze had wel timing zeg!  En in plaats van dat Matt nu won, won Marc nu de hele  tijd. Dat was ook niet gek als hij het spelletje zelf thuis had. 

 

 Een andere persoon die mij ook altijd heeft gesteund in alles wat ik deed, is Marc. Marc heeft altijd respect voor mij gehad hoe ik met mijn passie (badminton) en studie om ben gegaan. Daarnaast heb ik veel respect voor Marc gehad hoe hij zich nooit aantrok van wat andere mensen over hem zei, hoeveel moeite hij doet voor zijn vrienden en hoeveel hij ook om hun geeft. Daarnaast ken ik Marc als een heel relaxe jongen, waarmee je altijd gezellig mee kunt gamen of een filmpje mee kan kijken!

We gingen verder met Rayman Raving Rabbits. Een spel waarbij je verschillende minigames kan spelen. Ik begon al heel goed met in plaats van de figuurtjes na te doen, zelf figuurtjes te tekenen. Helaas kreeg ik voor mijn improvisatie geen punten. Iris was natuurlijk in het hele spelletje goed, aangezien het spel van haar was. Jeffrey kreeg punten voor het perfect drummen, al was hij zelf hartstikke verbaast. Timo was de pineut dat hij elke keer als laatste eindigde.
Al met al een leuk spelletje dus!
Het werd duidelijk dat het wiien minder leuk werd, dus ik vroeg of iedereen zin had in een filmpje. Dat hadden de meeste wel dus we gingen American Pie Beta House kijken.
Midden in de film werd ik in ene gebeld door de laatste feestgangster van mijn party. Lotte, een oudklasgenoot van me, was vergeten dat ze nog een feestje had. Gelukkig onthouden andere mensen wel dingen, hé Lotte. Nadat Lotte binnenkwam konden de drinkers onder ons het niet laten om een paar flessen drank niet open te maken.

Ruim 5 jaar geleden heb ik Lotte leren kennen als klasgenoot op de middelbare school. We konden het al gauw goed met elkaar vinden en we hadden wilde plannen om een bandje op te richten. Naast het bandje hebben we ook een film gemaakt voor school, genaamd “Trust”. Als er iemand wel te vertrouwen is, is het Lotte. Ze stond altijd voor mij klaar als ik het moeilijk had. We konden lachen, maar we konden ook samen huilen. Ik had met Lotte al een aantal jaren niet meer afgesproken en toen ze afgelopen zaterdag binnen kwam vroeg ik mij af waarom? Bij deze Lotte, ik ga niet weer een aantal jaar wachten voor we elkaar weer zien!

 Nadat American Pie was afgelopen, was niemand nog van plan weg te gaan. Ik pakte daarom mijn oude vertrouwde bekende DVD “Waterboy” erbij. Blijkbaar had Lotte honger, want ze vroeg of de cake er niet stond om op gegeten te worden. Het was tijd voor één van mijn rituelen op mijn birthdayparty’s: kaarsjes uitblazen. Gelukkig werd er niet gezongen! De feestgangers konden kiezen tussen een heerlijke zelfgemaakte appeltaart of tussen een heerlijke zelfgemaakte chocolaarde cake. 

 
Na het eten van de taart/cake waren Lotte en Matt de hele tijd bezig met een kussengevecht. Jeffrey deed zo nu en dan ook mee, samen met Matt, Iris en Timo. Marc daarentegen was relax de film verder aan het kijken! Dan moet ik je eerlijk bekennen, Lotte kende niemand toen ze binnenkwam. Na een aantal kussengevechten zei ze dan ook: “Normaal ben ik rustig, nuchter, lief en verlegen.”
Lotte, ik ben bang dat niemand je gelooft!
Rond een uurtje of 1 was het voor Iris, Matt en Marc tijd om naar huis te gaan. Blijkbaar reden de treinen niet naar Lelystad en moesten Matt en Marc overnachten bij Iris. Mijn excuses voor de onduidelijkheden van de NS heren!
Lotte, Timo, Jeffrey en Ik hadden het wel even gezellig en rond een uurtje of 2 was Lotte wel in ene heel verdacht stil. Jeffrey kon het ook niet laten om een foto te maken van de slapende Lotte.
Timo en Lotte vertrokken om rond een uurtje om 4 uur en Jeffrey bleef nog even een paar series op Comedy Central. En ook hij verliet het huis rond een uurtje of 5.
De volgende ochtend stond ik braaf op toen mijn wekkertje om 10.00 af ging. Ik was alleen te moe om mijn bed uit te komen en na een half uurtje bleek ik weer in slaap te zijn gevallen. Al met al was het weer een geslaagd birthdayparty en ik kan niet wachten tot de volgende party’s (zoals een filmmarathon).

Up to the twenty!