theoriecertificaatToen ik achttien werd, had ik besloten om niet gelijk rijlessen te nemen. Ik wou wachten tot ik mijn propedeuse zou halen en dan zo’n spoedcursus te doen. Ik wist wel dat voor maart 2009 de theorie-examen een stuk makkelijker zou zijn, want dan had je nog geen gevaarherkenning vragen.Hoe vaker ik ging nadenken dat het handig is om een rijbewijs te hebben, hoe eerder ik er mee wou beginnen. Ik was klaar met tentamens maken en ik was twee weken lesvrij. Ik ben toen op onderzoek uitgegaan wat beter zou zijn: een spoedcursus of gewoon nu beginnen en zorgen dat ik rond de zomer af kan rijden.
Het was al heel snel duidelijk dat het laatste voor mij beter zou zijn. Dus na paar dagen gebeld voor een proefles en ik had besloten om gewoon nu te beginnen met rijlessen. Met wat mazzel kon ik ook nog een theorie-examen in februari doen.

Vrijdag 20 februari 2009 was het zo ver. Ik had mij goed voorbereid, veel geleerd en veel oefen-examens gemaakt. Hoewel ik bij de oefenexamens meer dan de helft slecht had gemaakt.
Ik moest voor mijn examen naar Leusden. Op zich niet zo ver, als je een goede reis-planning had. Dankzij een plan-je-reis-website heb ik 40 minuten moeten lopen (op de website stond 15 minuten), terwijl er ook een bushalte 100 meter van de CBR lag. Onder het lopen was ik bang dat ik een black-out zou krijgen. Dus toen ik aankwam in de CBR heb ik nog even het boek erbij gepakt, snel doorgebladerd en snel weer dicht gedaan. Om nu nog dingetjes door te nemen zou toch niet werken.
Het examen verliep snel. Er kwamen wel vragen in waarvan ik dacht: “Dit heb ik nog nooit gelezen of gehad!”  En sommige vragen waren exact hetzelfde als de vragen op de oefenexamen.
Ik was voor mijn gevoel geslaagd, maar je weet het maar nooit.
Toen de medewerker terugkwam en de tafel nummers opnoemde van de mensen die gezakt waren, ging mijn hart als een gek tekeer. Ik was tafel nummer 23. Gelukkig ging hij van tafel nummer 21 naar 24 wat dus betekende dat ik geslaagd was. Ik kon het toen nog niet echt geloven.
Ik kreeg me certificaat en ging dit keer naar de goede bushalte om sneller op het station te zijn.
Ik had iedereen die ik wou smsen natuurlijk snel ge-smst, maar ik kon mijn moeder niet te pakken krijgen. Haar werk-nummer zat ook niet in mijn mobieltje, dus toen de trein Almere binnenreed bedacht ik mij dat ik natuurlijk ook langs kon gaan.
Mijn moeder was natuurlijk erg blij voor me en ik kreeg toen ook even de mogelijkheid om mijn theoriecertificaat te bekijken. Ik kwam er toen pas achter dat ik met maar 1 foutje geslaagd was. Dat was natuurlijk helemaal ongelofelijk, want dat had ik helemaal niet verwacht.
Na paar weken hard gebikkeld te hebben, ben ik nu zo trots als een pauw dat ik het 1ste papiertje al in mijn zak heb.

Op naar de volgende!