Mijn leukste lijnrechter ervaring vond ik op het één of ander manier toch de Nederlandse Kampioenschappen van 2008 (tot voor het weekend van de Nederlandse Kampioenschappen van 2009).
Elk toernooi heb ik tot nu toe anders ervaren, maar de Nederlandse Kampioenschappen 2008 was anders. De sfeer was leuk. En om er zeker van te zijn dat ik in 2009 weer van de partij was, had ik er maar zelf naar gevraagd toen ik er geen bericht erover kreeg. Zo gezegd, zo gedaan. Ik wist anderhalf maand van te voren dat ik er bij zou zijn.
Dus na twee weken lekker gerelaxed te hebben, was het dus zover.

DAG 1:
Het begon, op vrijdag 30 januari, met het hoofdtoernooi. Ik mocht gelijk beginnen met de allereerste partij. We hadden vier teams met per team drie lijnrechters en drie banen. Dat betekende dat als team 1 van de baan afkwam, team 4 moest gaan lijnrechteren. Zodra er een baan vrij kwam, moest team 1 de baan weer op. En omdat de wedstrijden paar minuten na elkaar waren begonnen, had ik niet echt veel pauze.
In het begin was het niveau in mijn ogen laag. Er zaten veel partijen bij die niet zo heel spannend waren. Het was duidelijk te zien wie wel doorgingen naar de volgende ronde.
Tijdens de eerste ronde heb ik in ongeveer 10 minuten mijn fotocamera kunnen pakken en van een aantal spelers foto’s kunnen maken. Één van die spelers was Mireille van Daal. Ik ken Mireille nog van de jeugdtrainingen toen ik bij BC Arcade speelde. Ik keek toen al tegen haar op omdat ze goed was. Na 3 jaar vertrok ze naar een andere club. Ik heb haar daarna niet meer gezien tot de Dutch Open 2007. Wat heb ik een respect voor haar gekregen. Sindsdien heb ik weer contact en ben ik blij voor haar met wat ze heeft bereikt. Onthoud haar naam maar, ik heb er wel vertrouwen in dat zij het gaat maken!
Wat mij al snel opviel, was dat het nogal koud was. Het was al snel duidelijk waar dit vandaan kwam. Er bleek ergens wind vandaan te komen. Dit was nogal nadelig van de spelers, want met een klein beetje wind heeft de shuttle een andere vlucht.
Het meest voorkomende zin wat ik op dit toernooi heb gehoord was dan ook: “wat een kut wind!”.
Het lijnrechteren opzich ging wel goed. Ik moest wel even kijken hoe ik het beste het lijnen en genieten van de wedstrijden kon combineren. Hier en daar keken spelers mij wel even zuur aan of ik het wel goed had gezien, maar daar ben ik nu wel aan gewend.
Foto’s zijn verwijderd. Mocht u de foto’s willen dan kunt u contact opnemen met de admin.

DAG 2:
Op de tweede dag van de Nederlandse Kampioenschappen werden eerst de kwart finales gespeeld en in de avond de halve finales. 
Er werd op deze dag met een schema gewerkt voor lijnrechters. We hadden een baan minder, maar evenveel lijnrechters als de eerste dag en dit betekende dus dat ik wat meer pauze had. Dat kwam mooi uit wat Iris, Marc, Matt en me broer kwamen ook kijken. 
Ik had weer de eerste wedstrijd en ik moest de wedstrijd erna ook lijnrechteren. Het was wel minder koud dan de vrijdag en dat zat wel fijn.  In de tweede wedstrijd (Dennis van Daalen de Jel – Lester Oey) gebeurde iets opmerkelijks.  Een rally was net afgelopen toen het licht een raar geluid gaf en vonken naar beneden vlogen. Het gevolg hiervan was dat de lichten in de zaal het niet meer deden. We mochten van de partij af, maar we moesten in de buurt blijven. Na 10 minuten deden ze het licht waar aan en het was te zien dat enkele lampen het niet meer deden. Dit heeft overigens niet voor verdere problemen gezorgd.
Bij de kwartfinales waren er bij een paar wedstrijden het verschil weer duidelijk te merken. 
Rond een uurtje of half 6 waren er geen wedstrijden meer gepland en de eerst volgende wedstrijd was om 18.15. Dus een mooie gelegenheid om even wat spelers op te zoeken voor handtekeningen. Jammer genoeg kon ik niet alle spelers vinden waar ik de handtekeningen van wou, maar ik had nog 1,5 dag voor de handtekeningen. Dus ik had nog geen haast. 
Om 18.15 begonnen de halve finales. Het niveau begon weer te lijken op wat ik gewend was en er zaten op baan 1 spannende partijen tussen. Een opvallende wedstrijd in de halve finales was bij de heren enkel: Dicky Palyama tegen Lester Oey. Het scheelde niet veel of de voormalig (negenvoudig) Nederlands Kampioen, Dicky Palyama, had bijna verloren van de jonge Lester Oey. Voor de laatste partij heb ik een half uur moeten wachten en achteraf gezien was het zeker de moeite waard. Deze halve finale gemengd dubbel ging om de nummer 1 en nummer 2 van vorig jaar. De nummer 2 mocht na een welverdiende wedstrijd de volgende dag in de finale spelen.
Foto’s zijn verwijderd. Mocht u de foto’s willen dan kunt u contact opnemen met de admin.

DAG 3:
Ik wist van te voren dat dit een spannende dag zou worden. Daarmee bedoel ik dan niet spannend in de zin van zenuwachtig zijn voor het lijnen, maar spannend in de zin van spannende partijen. Ik wist van de damesenkel bijna wel van te voren zeker wie er zou winnen, maar bij de overige partijen kon het alle kanten op.
De sfeer was leuk. Er werd weer goede muziek gedraaid en de standaard liedjes die op dit soort toernooien gedraaid worden, herkende ik ook weer gelijk (zoals Van Velzen – Deep).
Ik had alweer de eerste partij, maar dat vond ik niet erg. De gemengddubbel is namelijk mijn favoriete onderdeel.
De strijd om de gemengddubbel ging tussen de nummer 2 van vorig jaar, Ilse Vaessen & Jorrit de Ruiter en Karina de Wit & Chris Bruil. De eerste set was spannend en de winst ging naar Ilse Vaessen & Jorrit de Ruiter. De tweede set hadden ze het kunnen afmaken, maar Karina de Wit & Chris Bruil gaven de moet niet op en maakten er een driesetter van. In de derde set wonnen Ilse Vaessen en Jorrit de Ruiter overtuigend.
Ik was nog niet terug van een spannende partij of ik mocht alweer in de lijnrechterrij gaan staan om klaar te staan voor de damesenkel.
Deze ging tussen Yao Jie en de nummer 1 van 2008, Judith Meulendijks. Ik had verwacht dat Yao Jie zou winnen, maar Judith Meulendijks kon er ook wat van. Dat bleek in de tweede set toen Judith Meulendijks niet opgaf. Ook bij deze partij had het in twee sets gekund, maar dat ging niet door en het werd alweer een driesetter. In de derde set liet Yao Jie zien dat zij toch beter was. De partij duurde precies 1 uur en 1 minuut.
De partij erna was een herenenkel, maar ik hoefde gelukkig na twee lange partijen niet nog een keer te lijnrechteren. In deze pauze ging ik de eerste Nederlands kampioenen van 2009 feliciteren. Ik had ze al het hele weekend gevolgd en ze hadden het echt verdiend!
Ondertussen had ik ook naar de herenenkel gekeken die tussen de nummer 2 en de nummer 1 van 2008 ging, Eric Pang en Dicky Palyama. De eerste set ging met een ruime gat naar Eric Pang, maar de tweede set was het een stuk spannender. Dicky Palyama liet zien waarom hij al negen keer kampioen was, maar kon er geen tien van maken. Eric Pang liet na vijf matchpoints zien dat hij dit jaar de beste heer was.
Na een spannende herenenkel moest ik alweer klaar staan voor de vierde partij van de finales, de herendubbel.
Deze ging tussen Ruud Bosch & Koen Ridder en Dave Khodabux & Lester Oey. Dit was de enige partij die in twee sets werd gewonnen door Ruud Bosch & Koen Ridder. Dat betekende overigens niet dat het niet spannend was. In deze wedstrijd moesten we een aantal minuten wachten tot een van de spelers was ingetaped vanwege verwonding (volgens de coach moest de fysiotherapeut gips halen, omdat het zo lang duurde). In die tussentijd wouden ze in plaats van een dubbel verder gaan met een één/tweetje, wat ik wel had willen zien.
Na de herendubbel was de laatste partij aan de beurt, de damesdubbel die tussen Lotte Jonathans & Yao Jie en Judith Meulendijks & Brenda Beenhakker ging. Ik had van deze partij niet veel meegekregen, omdat ik op handtekeningenjacht ging en ik nog een beetje foto’s/video’s ging maken. Ik wist wel dat ik bij de laatste puntje even moest opletten, omdat ik toen een beslissing zou maken of ik zou stoppen met badminton of dat ik ermee doorging. De liefde voor badminton was de laatste paar maanden aardig verminderd en ik had in die tijd met mezelf afgesproken dat ik die keuze zou maken op de Nederlandse Kampioenschappen.
Toen de damesdubbel bijna was afgelopen ben ik nog met Ilse Vaessen & Jorrit de Ruiter op de foto geweest, omdat ik vond dat zij wel de beste waren tijdens deze kampioenschappen.
Na de foto had ik mijn beslissing al snel gemaakt en ik ga het in ieder geval nog een jaartje aankijken. 
Helaas was het toen alweer voorbij en kan ik alleen maar terugkijken naar een nieuwe, fantastische  ervaring. Ik kon de volgende dag ook haast niet meer wachten tot ik weer zo’n toernooi kan meemaken.
Foto’s zijn verwijderd. Mocht u de foto’s willen dan kunt u contact opnemen met de admin.

Mocht er nou foto’s bij zitten die u graag zou willen hebben mail dan naar de admin: neda.saleh@simpy.nl
Vermeld daarin de naam van de spelers waarvan u graag foto’s wilt hebben.